تاریخچه ای از ستاره شناسان بزرگ

هنگامی که انسان غارنشین به آسمان بالای سر خود نگاه می کرد. تغییرات منظره آسمان، شب و روز و تغییرات سیمای ماه برایش پرسش برانگیز و شگفتی ساز بود. شاید بتوان پیدایش دانش اخترشناسی را از آن هنگام دانست. این کنجکاویها موجب داستانسرایی و اسطوره سازی درباره پدیده های نجومی می شد. برای مثال، ابداع صورتهای فلکی و اسطوره های آنها از نمودهای بارز این مطلب است. این مسیر تا به آنجا ادامه یافت که منجمان باستان تا قرنها از روی حرکت و موقعیت ستاره ها و سیاره ها به طالع بینی یا یپشگویی درباره حوادث آینده می پرداختند.

از سوی دیگر، نظم تکرار برخی از پدیده ها مانند شب و روز، حرکت ظاهری خورشید، اهله ماه و ...، انسان را به فکر واداشت که این پدیده ها را به صورت شاخص برای آغاز یا پایان فعاليتهای روزمره اش مانند کشاورزی، شکار و دریانوردی قرار دهد و به نوعی، کارهایش را بر اساس زمان سنجهای سالانه یا ماهانه انجام دهد. برای مثال، در یونان باستان با پدیدار شدن خوشه پروین در آسمان صبحگاهی در فصل بهار در نیمکره شمالی، فعالیتهای دریانوردی آغاز می شد. در طول تاريخ، تمدنهای مختلف در اخترشناسی تحول آفرین بوده اند. مسیر تحول تاريخی نجومی از انسانهای بدوی آغاز می شود و تمدنهای بابل، مصر، یونان، اسلام و ... هر کدام به نوعی در پیشرفت آن نقش داشته اند. تا این که در قرن شانزدهم میلادی، انقلابی در اخترشناسی روی داد و پایه های اخترشناسی جدید بنیانگذاری شد. در این میان، شخصیتهای گوناگونی در این تحولات نقش داشته اند. که نام آنها در تایخ ماندگار شده است. افرادی مانند بطلمیوس، بیرونی، کپرنيک، گالیله و ... که نه تنها به پیشرفت نجوم کمک کردند، بلکه در جهان علم نیز شاخص و ممتاز بودند.

در این جلسه سعی داریم، تاريخچه ای مختصر از کپرنیک، گاليله و نيوتن را با هم مرور کنیم. 

انقلاب کپرنيک در اخترشناسی

نیکولاس کپرنيک، اخترشناس لهستانی در قرن شانزدهم، تحولی بنيادی در اخترشناسی پدید آورد. فرضیه زمین مرکزی از بطلمیوس برای حدود 1500 سال تنها نظر معتبر درباره توصیف عالم بود و کلیسا به شدت از آن دفاع می کرد. هر کس در نظرات ارسطو و بطلمیوس تردید می کرد، مورد اذیت و آزار قرار می گرفت.

متن کامل در ادامه مطلب